دررفتگی و جابجایی لگن(هیپ) ناشی از تغییر حالت رباط و استخوان ران

بی ثباتی لگن، شل و لرزان بودن مفصل لگن است که معمولاً به علت مشکلات رباط ها (نوارهای بافت همبند که استخوان یا مفاصل را به هم متصل نگه می دارد) روی می دهد. دررفتگی لگن زمانی رخ می دهد که انتهای گرد استخوان ران از حفره خارج می شود.این مشکل دردناک، به درمان پزشکی نیاز دارد.

تصادف یا آسیب می تواند باعث بی ثباتی لگن یا دررفتگی و جابجایی لگن (هیپ)شود. اما در برخی موارد، افراد با مشکلات ساختاری در مفصل ران متولد می شوند – که دیسپلازی هیپ نامیده می شود- و می تواند منجر به دررفتگی لگن می شود. اگر شما نیز با این مشکل مواجه هستید ، پزشک احتمالاً دیسپلازی را در زمان تولد تشخیص می دهد، و اگر در کودکی تشخیص داده نشود، تا زمانی که بزرگتر شوید، مشخص نخواهد شد.
علت مشکل لگن شما هر چیزی که باشد، متخصصین طب فیزیکی (لینک) می توانند به رفع آن کمک کنند. پزشکان، لگن شما را بررسی کرده و درمان غیر تهاجمی مناسبی را مانند فیزیوتراپی(لینک به فیزیوتراپی ) یا ورزش برای بی ثباتی لگن پیشنهاد می دهند.

بهترین راه درمان دررفتگی و نیمه دررفتگی مفصل لگن چیست؟
پزشکان یک روش درمانی را براساس شرایط لگن و سلامتی کلی بدن شما پیشنهاد خواهند کرد. تمرکز اصلی هرکدام از روشهای درمانی پیشنهادی آنها ، بر کاهش درد و بهبود عملکرد لگن خواهد بود.
پزشک ممکمن است درمان های زیر را پیشنهاد دهد:
• استراحت یا ورزش های سبک
• فیزیوتراپی (لینک به مقاله فیزیوتراپی) برای تقویت عضلات اطراف لگن و بهبود حرکت آن
• شاک ویو درمانی (لینک به مقاله شاک ویو )، اولتراسوند(لینک به مقاله اولتراسوند) ، لیزردرمانی (لینک به مقاله لیزر) ، ماساژ (لینک به مقاله ماساژ)و تحریک الکتریکی (لینک به مقاله تحریک الکتریکی)
• جراحی های کم تهاجمی – مانند جراحی آرتروسکوپی لگن- برای سفت شدن رباط های لگن
• جراحی محافظتی لگن برای دیپسلازی هیپ – عملی که PAO (استئوتومی پری استابولار) نامیده می شود که حفره لگن را تغییر شکل داده از این رو می توانید از جراحی تعویض کامل مفصل لگن جلوگیری کنید.
• جراحی تعویض کامل مفصل لگن با مفصل لگن مصنوعی برای بازیابی حرکت و ثبات آن
ارتباط با ما
در مرکز تخصصی طب فیزیکی و توانبخشی بیمارستان لاله انواع روش ها برای تسریع روند بهبودی بیمار پس از جاانداختن دررفتگی لگن تحت نظر دکتر محمدرضا برزگر(لینک به بیوگرافی دکتر) در اختیار شما عزیزان قرار می گیرد.

انواع دررفتگی لگن


سه نوع اصلی دررفتگی لگن شامل موارد زیر است
• دررفتگی تروماتیک لگن سالم
• دررفتگی لگن مصنوعی
• دیسپلازی پیشرفته لگن که منجر به دررفتگی خود بخود و اغلب مزمن لگن می شود
دررفتگی های تروماتیک می تواند قدامی ، خلفی یا مرکزی باشد.

بخش علت ها آکاردئونی شود

علت بی ثباتی و دررفتگی لگن چیست؟


برخی از افراد با شرایط بدنی متولد می شوند که احتمال بروز مشکلات لگن را افزایش می دهد. در دیگر افراد آسیب های ورزشی یا تصادفات خودرو، علت مشکلات لگن است که در هر دو حالت منجر به بی ثباتی لگن یا دررفتگی و جابه جایی آن می شود.
شایع ترین علت بی ثباتی لگن شامل موارد زیر است:

آسیب به رباط ها در مفصل لگن

رباط ها در مفصل لگن ممکن است کشیده شده یا به طریقی مانند زیر آسیب ببینند:
• رویدادهای تروماتیک مانند تصادف خودرو
• بی ثباتی چرخشی در رقصنده ها یا ورزشکارانی که محدوده حرکتی مفاصل آنها بسیار زیاد است

دیسپلازی لگن

برخی از افراد با دیسپلازی لگن متولد می شوند که در این بیماری ، سر کروی مفصل لگن در حفره آن شل می شود. این بی ثباتی لگن ممکن است به دررفتگی لگن منجر شود، که مفصل لگن از حفره آن خارج می شود.
انواع دیسپلازی لگن در زیر بیان شده است:
• دررفتگی پیشرفته( یا دیسپلازی ) لگن (DDH) معمولاً در کودکی یا در سال اول تولد تشخیص داده می شود
• دیسپلازی لگن بزرگسالان، که می تواند زمانی تشخیص داده شود که آرتروز (لینک به مقاله آرتروز لگن) پیشرفت کرده باشد، یا زمانی که فرد دچار دررفتگی لگن شود

سندروم های ژنتیکی

سندروم های ژنتیکی یا وراثتی می تواند بر ساختار بدن اثر گذاشته و باعث دیسپلازی لگن یا احتمالاً دررفتگی و جابه جایی لگن شود. این سندروم ها شامل :
• سندروم دان ، که باعث شلی رباط ها و عضلات می شود
• سندروم اهلرز دنلوس، که منجر به شلی و باز شدن بیش از حد مفصل می شود (مفاصل فراتر از محدوده طبیعی خود حرکت می کنند)

مهم ترین علائم دررفتگی و نیمه دررفتگی لگن عبارت اند از:


درد و سوزن سوزن شدن

دررفتگی لگن یک آسیب بسیار دردناک است. درد علاوه بر لگن، می تواند تا کمر (لینک به مقاله کمردرد)، کشاله ران، ران یا زانو (لینک به مقاله زانو درد) نیز کشیده شود- بخصوص اگر شما بخواهید پای آسیب دیده را حرکت داده و یا روی آن بیاستید. دررفتگی لگن (هیپ) می تواند به عصب نیز آسیب برساند، و باعث بی حسی و سوزن سوزن شدن در پا و کف پا (لینک به مقاله بی حسی پا )شود.

تغییرشکل

تغییر شکل یک نشانه مهم از دررفتگی لگن است. ممکن است بعد از این آسیب متوجه شوید که پای شما پیچ خورده است. اگر سرکروی به سمت پشت حفره لگن بیرون بزند—که تقریبا 90 درصد اوقات این اتفاق می افتد- زانوی شما خم شده و به سمت داخل بدن می چرخد. اگر پای شما به سمت بیرون بچرخد، سر کروی لگن ممکن است از جلوی حفره بیرون آمده باشد. پای آسیب دیده ممکن است کوتاه تر از پای دیگر شما به نظر برسد.

چه کسانی بیشتر دچار این مشکل می شوند؟


عوامل خطر شایع مرتبط با دررفتگی لگن شامل :
• شرکت در ورزش های پر برخورد مانند فوتبال، راگبی
• افرادی با سابقه جراحی تعویض مفصل لگن
• مطالعات نشان می دهند که دررفتگی لگن ممکن است علت ژنتیکی نیز داشته باشد
• کنترل ضعیف عضلات یا ضعف در لگن که منجر به زمین خوردن فرد می شود

بیان این موضوع اهمیت دارد که داشتن عوامل خطر بدین معنی نیست که شخص دچار این مشکل می شود. یک عامل خطر باعث افزایش احتمال بروز این مشکل در مقایسه با افرادی می شود که این عوامل خطر در آنها وجود ندارد. بعضی از عوامل خطرها از بقیه مهم تر هستند.
همچنین اگر فرد هیچ کدام از عوامل خطر را نداشته باشد به این معنی نیست که به این مشکل دچار نخواهد شد. همیشه در خصوص تاثیر عوامل خطر با پزشک صحبت کنید.

در بی ثباتی و دررفتگی لگن چه زمانی باید به پزشک مراجعه کنیم ؟


اگر با مشکلات زیر مواجه شدید باید به پزشک مراجعه کنید:
• صدا یا احساس ضربه، کلیک یا تق تق (خردشدگی) در هر ناحیه از لگن
• احساس درد در لگن یا کشاله ران
• تحمل وزن روی لگن مشکل باشد
• نمی توانید بطور معمول راه بروید

عوارض احتمالی دررفتگی لگن چیست؟


عوارض مرتبط با دررفتگی و جابه جایی لگن(هیپ) شامل موارد زیر است:
• آسیب دائمی به عصب ها و رگ های خونی
• دررفتگی مکرر لگن(بی ثباتی مزمن لگن)
• بیماری تخریب مفصلی (استئوآرتریت)
• اختلال دائمی یا موقتی تامین خون برای استخوان، که باعث می شود سلول های حاضر در این استخوان از بین برود(این مشکل استئونکروز یا بافت‌مردگی بی‌خونی یا آواسکولار نکروز سر استخوان ران نامیده می شود)

پزشکان چگونه این مشکل را تشخیص می دهند؟


اگر دچار درد یا بی ثباتی لگن شدید، پزشک شما آزمایشات فیزیکی کاملی انجام خواهد داد و از شما در مورد علائم و تاریخچه پزشکی تان خواهد پرسید. برای فهمیدن علت بی ثباتی لگن و پیدا کردن بهترین درمان برای شما، پزشک ممکن است آزمایشات زیر را درخواست دهد:
• اشعه ایکس: با این آزمایش تصویری، دکتر می تواند مشکلات و مناسب بودن شرایط استخوان در مفصل لگن را بررسی کند. تصاویر اشعه ایکس همچنین به پزشک کمک می کند تا دررفتگی یا دیگر مشکلات لگن را تشخیص دهد.
• آرتروگرام: در آرتروگرام از یک ماده رنگی تزریق شده در مفصل ران قبل از انجام اشعه ایکس یا دیگر آزمایشات استفاده می شود. این رنگ به پزشک کمک می کند تا بوضوح جزئیات مفصل را مشاهده کند.
• توموگرافی کامپیوتری(CT) : سیتی اسکن تصاویری را از جهات مختلف ارائه می دهد که زوایای بیشتری از مفصل ران را نشان می دهد.
• تصویربرداری تشدید مغناطیسی(MRI) :اسکن MRI تصاویر خوبی از بافت نرم در اطراف مفصل لگن که شامل رباط ها می باشد را نشان می دهد.

درمان سریع و قطعی دررفتگی و نیمه دررفتگی لگن


درمان براساس شدت جراحت شما و علت آن می تواند متفاوت باشد. درصد بالایی از آسیب های دررفتگی لگن به جراحی نیاز ندارد. با این حال درصد کمی از بیماران به جراحی نیاز دارند، تا مفصل لگن را دوباره در جای خود قرار دهند و هرگونه آسیب به رباط ها را ترمیم کنند. روش های درمانی شامل:

جاانداختن دررفتگی

اگر در اتاق اورژانس به دنبال درمان دررفتگی یا نیمه دررفتگی لگن بعد از حوادث تروماتیک هستید،پزشک ابتدا تلاش می کند تا استخوان یا دررفتگی را در جای خود در حفره قرار دهد. اقدامات جا انداختن دررفتگی شامل موارد زیر است:
• جا انداختن بسته: جا انداختن بسته یک روش درمانی جراحی است که برای جای گذاری مفصل لگن به موقعیت اصلی خود بدون هیچ گونه برشی انجام می شود. این عمل می تواند تحت بیهوشی عمومی ، بیهوشی نخاعی یا از طریق بی حسی موضعی عضلات انجام شود.
• جا انداختن باز و ثابت کردن داخلی (ORIF): جا انداختن باز یک عمل جراحی است که استخوان شکسته را به محل اصلی خود باز می گرداند. ابزارهای جراحی (مانند صفحات، پیچ ها و میله ها) برای ثابت نگه داشتن استخوان در زیر پوست به کار می رود. این عمل فقط زمانی انجام می شود که استخوان نیز شکسته باشد.
سپس برای آزمایش ثبات لگن ، آن را در جهات مختلف حرکت می دهند. طول پا را بررسی کرده که هر دوپا به یک اندازه باشند. اگر این عمل ناموفق باشد، بیمار ممکن است به جراحی نیاز داشته باشد.

بی حرکت و ثابت کردن

بیماران دیسپلازی پیشرفته معمولاً از یک بریس به نام پاولیک هارنس استفاده می کنند. اگر این بریس برای بیمار نتیجه ای به همراه نداشته باشد، لگن بیماران بعد از جای گذاری آن به محل اصلی خود، گچ گرفته می شود که معمولاً این کار در اتاق عمل انجام می شود. دیگر بیماران از یک ثابت کننده زانو یا بریس برای محدود کردن ناحیه حرکتی آن استفاده می کنند تا از دررفتگی دوباره لگن جلوگیری شود.

تسکین درد با یخ و دارو

اقدامات درمانی غیر جراحی شامل:
• استفاده از یخ بروی لگن می تواند به کاهش درد و ورم آن کمک کند
• داروهای ضدالتهاب غیر استروئیدی مانند ایندومتاسین و ناپروکسن، می تواند برای درمان دررفتگی لگن به کار رود. این داروها می تواند به کاهش درد و ورم کمک کند

فیزیوتراپی

بعد از گذراندن دوره بهبودی، فیزیوتراپی(لینک به مقاله فیزیوتراپی) به تقویت عضلات کمک می کند، چرا که این عضلات ضربات وارد شده به مفصل ران را جذب کرده و کاهش می دهد.همچنین ممکن است به شما برنامه ورزشی برای کاهش وزن داده شود تا فشار کمتری به لگن وارد شود، که ناراحتی و درد را کاهش دهد.فیزیوتراپی می تواند انعطاف و قدرت اطراف مفصل لگن را افزایش داده و به بدن کمک کند تا بهتر بتواند خود را برای کاهش فشار روی لگن تنظیم کند.
فیزیوتراپی عمومی که در درمان دررفتگی لگن به کار می رود در زیر بیان شده است:
• روش درمان دستی (MTT) : درمان با دستها شامل ماساژ بافت نرم (لینک به مقاله ماساژ) ، کشش و تحرک مفاصل توسط دکتر برای بهبود و هم ترازی بدن، تحرک و محدوده حرکتی لگن است. استفاده از روش های حرکتی همچنین به کاهش درد کمک می کند.
• ورزش درمانی (TE) مانند کشش و تمرینات تقویتی برای بازیابی محدوده حرکتی ایمن و تقویت عضلات لگن و اندام پایینی برای حمایت ، ثبات و کاهش فشار وارده به مفصل است.
• بازآموزی عصبی -عضلانی (NMR) برای ترمیم ثبات، بازآموزی اندام پایینی و بهبود تکنیک های حرکتی و مکانیکی (مانند دویدن،زانو زدن، چنباتمه زدن و پریدن) که در اندام پایین وجود دارد مورد استفاده قرار می گیرد تا فشار روی مفصل لگن را در طول فعالیت های روزانه کاهش دهد.
• مدالیته درمانی شامل استفاده از اولتراسوند (لینک به مقاله اولتراسوند) ، تحریک الکتریکی (لینک به مقاله تحریک الکتریکی) ، یخ ، لیزر سرد (لینک به مقاله لیزر) و دیگر روش ها می باشد تا درد و التهاب در تاندون و بورسا (بورسا ها کیسه های بافتی ظریفی هستند که عمدتا در اطراف مفاصل قرار دارند)را برطرف کند.
• یک برنامه خانگی شامل ورزش های تقویتی ، کششی و تثبیت است و دستورالعمل های آن بخش مهمی از فیزیوتراپی و استقلال نهایی بیمار است تا به او کمک کند وظایف روزانه خود را انجام دهد و به مرحله عملکردی بعد برسد.

درمان با شاک ویو

شاک ویو(لینک به مقاله شاک ویو) یک دستگاه چند کاربردی است که برای کاهش درد لگن جابه جا شده به کار می رود. عمدتاً درد را به سرعت کاهش داده و حرکت لگن را بازیابی می کند. شاک ویو همراه با درمان های غیرجراحی بدون نیاز به داروهای مسکن، یک درمان ایده ال برای سرعت بخشیدن به روند بهبودی است و علت های مختلفی که باعث مزمن شدن درد حاد می شوند را درمان می کند.شاک ویو با فعال کردن قدرت خود ترمیمی بدن، روند بهبودی را سریع تر می کند. آنها متابولیسم بدن را تحریک کرده و گردش خون را در آن ناحیه بیشتر می کنند. بافت آسیب دیده به تدریج بازسازی و ترمیم می شود. تاثیر مفید آن اغلب بعد از یک تا 3 جلسه مشاهده می شود.

ورزش

دررفتگی لگن هنگامی رخ می دهد که استخوان ران یا فمور از استخوان لگن بیرون می زند. ورزش های دررفتگی لگن بر تقویت و کشش عضلات اطراف آن متمرکز است. هدف این ورزش ها کمک به بازگشت شما به سبک زندگی مفید و عملکردی است. بهبودی از این بیماری می تواند دو تا سه ماه طول بکشد. انجام این ورزش ها بطور روزانه سرعت بهبودی را افزایش می دهد.

ابداکشن لگن

ابداکشن لگن باعث تقویت عضلات لگن می شود. در پشت یک صندلی محکم ، بیاستید. با دو دست قسمت پشت صندلی را بگیرید. دو پا را به فاصله عرض شانه از هم قرار دهید. به آرامی پای آسیب دیده را از پهلو بالا بیاورید و از بدن دور کنید. زانوی خود را صاف نگه دارید. به مدت سه ثانیه در این حالت بمانید و این حرکت را 10 بار تکرار کنید. سه بار در روز این ورزش را انجام دهید.

ابداکشن مقاومتی لگن

در این ورزش از یک نوار یا لوله ورزشی استفاده کنید تا عضلات لگن را تقویت کنید. نوار ورزشی شدت قدرت بدنی شما را با افزایش مقاومت بدن بالا می برد. یک صندلی محکم پیدا کنید یا از یک میز برای این ورزش استفاده کنید. نوار ورزشی را دور صندلی یا میز و پای خود گره بزنید. نوار را دورقوزک پای آسیب دیده قرار دهید. طوری بیاستید که پای سالم شما نزدیک به صندلی یا میزقرار بگیرد. دست خود را در سمت پای آسیب دیده، به صندلی یا میز بگیرید. به آهستگی پای آسیب دیده را به سمت بالا و دور از خود بکشید. به مدت 3 ثانیه در این حالت بمانید. سپس به آرامی پای تان را به جای قبلی برگردانید. این ورزش را 10 بار تکرار کنید.

بالا کشیدن زانو بطور مستقیم

عضلات خود را با بالا کشیدن زانو بطور مستقیم تقویت کنید. هر دو دست خود را به پشت یک صندلی محکم بگیرید . در حالتی بیاستید که صندلی روبروی شما قرار بگیرد. کف پای آسیب دیده را به آهستگی از زمین بلند کنید. زانو را به آرامی خم کرده و پا را به سمت بالا تنه خود بالا بیاورید. زانوی خود را از سطح کمر بالاتر نبرید.به مدت 3 ثانیه در این حالت بمانید. پا را به آرامی به حالت اولیه که ایستاده بودید برگردانید. این ورزش را ده بار تکرار کنید. این حرکت را چهار بار در روز انجام دهید.

کشش و خم کردن لگن

خم کردن لگن کشش لگن
لگن و عضلات پای خود را با خم کردن لگن یا چرخش های پا بکشید. این ورزش می تواند روی زمین یا در آب انجام شود. اگر در آب انجام شود، عمق آب باید تا ناحیه کمر یا تا حد سینه باشد. پای سالم خود را در مقابل دیوار استخر قرار دهید. اگر روی زمین انجام می شود، یک صندلی محکم پیدا کرده و پای سالم خود را در مقابل صندلی قرار دهید. دست سمت پای سالم خود را به دیواره استخر یا پشت صندلی بگیرید. پای آسیب دیده را به آرامی از سطح زمین بلند کنید. پای خود را به سمت جلو و دور از خود بچرخانید. اگر برای تان ممکن باشد به مدت 5 ثانیه در این حالت بمانید. پا را آرام به سمت عقب بچرخانید و آنرا به مدت 5 ثانیه نگه دارید. آرام پای خود را به حالت اولیه برگردانید. این ورزش را ده بار تکرار کنید. در طول این ورزش فقط لگن شما حرکت می کند. بالا تنه و گردن خود را حرکت ندهید.

چگونه می توان از دررفتگی لگن جلوگیری کرد؟

برای جلوگیری از دررفتگی و جابه جایی لگن (هیپ) فرد باید در هنگام فعالیت های بدنی مانند ورزش یا حتی برخی از فعالیت های روزمره عادی که می تواند منجر به تصادف یا برخوردی شود کاملاً آگاه و مراقب باشد. برای کودکان باید محیطی کاملا ً امن برای انجام کارها، مطالعه یا بازی فراهم شود. هرگونه خطر احتمالی باید پیش بینی شده و اقدامات امنیتی مناسب به کار گرفته شود.
روش های دیگری برای جلوگیری از آسیب های ناخواسته یا دررفتگی لگن در زیر آورده شده است:
• پوشیدن کفش مناسب (کفش با سایز مناسب) می تواند به پیشگیری از آسیب ها کمک کند
• افرادی که در ورزش های پرخطر مانند فوتبال شرکت می کنند، باید از تجهیزات امنیتی مناسب استفاده کنند تا از احتمال هر گونه آسیبی به لگن جلوگیری شود.

پیش آگهی دررفتگی لگن


• در اکثر افراد پیش آگهی دراز مدت دررفتگی لگن معمولاً خوب است. با درمان مناسب، درصد بالایی از افراد می تواند قدرت کامل و محدوده حرکتی خود را در لگن آسیب دیده دوباره بدست آورند.
• بعضی از افراد با مشکل دررفتگی شدید ممکن است به علت آسیب نواحی اطراف آن، اثرات مخرب طولانی مدت را تجربه کنند. کمک پزشکی فوری در کاهش احتمال پیشرفت هر عوارض جدی حیاتی است
• بهبودی از دررفتگی لگن ممکن است 2 تا 3 ماه طول بکشد.