آرتروز مفصلی در کودکان زیر 16 سال،با علائم تب، درد و التهاب مفاصل

آرتروز مفصلی در کودکان که به‌عنوان آرتریت روماتوئید کودکان نیز شناخته شده است بدین معنی است که یک یا چند مفصل کودک ملتهب شده و باعث درد و تورم می‌شود. این نوع آرتروز مفصلی بر كودكان بین سنین 1 تا 16 سال تأثیر می‌گذارد. در اغلب موارد این نوع  آرتروز مفصلی در كودكان زیر 5 سال توسعه می‌یابد. آرتروز مفصلی یك بیماری مزمن است، به این معنی كه هیچ درمانی وجود ندارد اما علائم این بیماری را می‌توان کنترل کرد تا کودک شما زندگی عادی داشته باشد. کودک مبتلابه آرتروز مفصلی می‌تواند به پزشک مراجعه کند تا او اختلالات عضلانی اسکلتی در کودکان را درمان کند. همچنین پزشک مشکلات استخوانی و مفصلی در کودکان را درمان می‌کند.

آرتروز مفصلی کودکان اصطلاحی برای توصیف بسیاری از بیماری‌های خود ایمنی و التهابی یا بیماری‌های روماتیسمی کودکان است که می‌تواند در کودکان زیر 16 سال توسعه یابد.اگر کودک شما علائمی مانند درد و التهاب مفاصل (در مواردی همراه با تب) دارد ممکن است به آرتروز مفصلی کودکان مبتلا باشد و لازم است هر چه زودتر به پزشک متخصص اطفال مراجعه نمایید تا برای ادامه روند تشخیص و درمان شما را راهنمایی کرده و در صورت نیاز شمارا به یک متخصص ارتوپدی یا فیزیوتراپی معرفی نماید. برای رزرو وقت ملاقات با متخصص اطفال در کلینیک تخصصی کودکان من و کودکم می‌توانید با شماره تلفن 03136826450  تماس حاصل فرمایید.

 انواع آرتروز کودکان


آرتروز مفصلی در کودکان انواع مختلف دارد که به شرح زیر است:

  •  آرتریت ناشناخته کودکان
    به‌عنوان شایع‌ترین نوع آرتریت شناخته شده و شامل شش زیرمجموعه می‌باشد: الیوآرتریت، پلی آرتریت، سیستمیک، وابسته به انسزیت، آرتریت پسوریازیس نوجوان یا نامتمایز.
  • درﻣﺎﺗﻮﻣﻴﻮزﻳﺖ کودکان
    بیماری التهابی، درماتوميوزيت کودکان باعث ايجاد ضعف عضلانی و خارش پوست در پلک‌ها و قوزک پا می‌شود.
  •  لوپوس کودکان
    لوپوس یک بیماری خودایمنی است. شایع‌ترین نوع لوپوس اريتماتیک سیستمیک یا SLE است. لوپوس می‌تواند روی مفاصل، پوست، کلیه‌ها، خون و سایر قسمت‌های بدن تأثیر بگذارد.
  • اسکلرودرمی کودکان
    اسکلرودرم که به معنای واقعی کلمه "پوست سخت" است توصیف گروهی از مشکلات است که سبب می‌شود پوست را سخت و سخت‌تر کند.
  • بیماری کاوازاکی
    این بیماری سبب التهاب خون می‌شود که می‌تواند به عوارض قلبی منجر شود.
  • بافت متصل به بافت همبند
    این بیماری ممکن است شامل ویژگی‌های آرتریت، درماتوموتیوسیت لوپوس و اسکلرودرمی باشد و با سطوح بسیار بالایی از آنتی‌بادی ضد انسدادی خاصی به نام anti-RNP مرتبط است.

فیبرومیالژیا
این سندرم درد مزمن یک بیماری مرتبط با آرتریت است که می‌تواند باعث سفتی و خشکی، خستگی، اختلال در خواب و سایر علائم شود. فیبرومیالژیا در دختران شایع‌تر است که به‌ندرت تشخیص داده می‌شود.

علل آرتروز مفصلی در کودک


علت شناخته شده برای اکثر اشکال آرتریت نوجوانان مشخص نشده است و شواهدی وجود ندارد که نشان می‌دهد که سموم، مواد غذایی و یا آلرژی باعث ایجاد کودکان JA می‌شود. بعضی از تحقیقات نشان می‌دهد که سکته‌های ژنتیکی در مورد آرتریت نوجوانان، به این معنی که ترکیبی از ژن‌هایی که کودک از پدر و مادرش دریافت می‌کند، ممکن است باعث ایجاد JA درزمانی که عوامل دیگر باعث شود.

علائم آرتروز مفصلی در کودک چیست؟



علائم آرتروز مفصلی در کودک در طول زمان بروز می‌کند و از بین می‌رود. علائم ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • تورم و خشکی مفاصل به‌ویژه پس از بیدار شدن از خواب
  • درد یا سوزش مفاصل اغلب در زانو یا مفاصل دست و پا
    هنگامی‌که ابتدا بیماری ظاهر می‌شود کودک ممکن است علائمی داشته باشد که بر کل بدن (سیستمیک) تأثیر می‌گذارد که می‌تواند شامل تب و راش باشد که ناگهانی ایجاد می‌شود و پس‌ از آن ناپدید می‌شود یا غدد لنفاوی که متورم می‌شوند.

تشخیص بیماری آرتروز مفصلی


مهم‌ترین گام در درمان آرتروز مفصلی کودکان، تشخیص دقیق است. فرایند تشخیصی می‌تواند طولانی و دقیق باشد. هیچ تست خونی وجود ندارد که بتواند هر نوع آرتروز مفصلی را تأیید کند. در کودکان، راه تشخیص معاینه فیزیکی دقیق همراه باسابقه پزشکی کامل است. هر تست خاصی که پزشک ممکن است انجام دهد، بستگی به نوع آرتروز مفصلی دارد.

چگونه آرتروز مفصلی درمان می‌شود؟


اغلب در درمان آرتروز مفصلی در کودکان یک تیم پزشکی باهم همکاری می‌کنند. این تیم معمولاً متشکل از پزشک متخصص اطفال یا پزشک خانواده، یک ارتوپد و یک متخصص روماتولوژیست است. هدف از درمان  آرتروز مفصلی، کنترل علائم و جلوگیری از آسیب به مفاصل است. گزینه‌های درمان عبارتند از:

داروها

درمان دارویی آرتروز مفصلی در کودکان به دو شکل زیر است:

داروهایی برای  کنترل علائم

برای جلوگیری از بروز و کنترل علائم ممکن است نیاز باشد که کودک شما به‌طور منظم دارو مصرف کند. این داروها عبارتند از:

  •  داروهای ضدالتهابی غیراستروئیدی. این داروها شامل آسپرین، ایبوپروفن و سایر داروهایی است که بدون نسخه موجود هستند. پزشک دوز را تجویز می‌کند. آسپرین را به کودک دارای تب ندهید.

داروهای ضد روماتیسمی اصلاح‌کننده بیماری. این دارو معمولاً زمانی تجویز می‌شوند که داروهای ضدالتهابی غیراستروئیدی نتوانند علائم را کاهش دهند. داروهای ضد روماتیسمی اصلاح‌کننده بیماری از شدیدتر شدن علائم جلوگیری می‌کنند اما معمولاً هفته‌ها یا ماه‌ها طول می‌کشد تا این نوع دارو علائم را کاهش دهد به همین دلیل آن‌ها اغلب همراه با داروهای ضدالتهابی غیراستروئیدی مصرف می‌شوند.

داروهایی که زمان بروز ناگهانی علائم مصرف می‌شوند

این داروها معمولاً داروهای کورتیکواستروئید هستند که به‌صورت های مختلف مصرف می‌شوند:

  • تزریق. پزشک مایع مفصلی را خارج می‌کند و سپس کورتیکواستروئید را به داخل مفصل تزریق می‌کند.
  • خوراکی یا درون وریدی. این دارو به کنترل علائم شدید کمک می‌کند: کورتیکواستروئیدها نباید برای مدت طولانی استفاده شوند و یا ناگهان متوقف شوند. پزشک به شما می‌گوید که چگونه فرزند شما باید این داروها را مصرف کند و چگونه دوز مصرفی را کاهش دهد.

آتل یا اسپلینت


برای کمک به محافظت از بروز علائم مفصلی و تسکین ممکن است فرزند شما نیاز به پوشیدن یک آتل یا اسپلینت روی مفصل متورم داشته باشد. اگر اسپلینت تجویز شود فرزند شما معمولاً آن را فقط باید در خانه بپوشد، بنابراین او مجبور نیست «در مدرسه یا در هنگام بازی« متفاوت »باشد.

فیزیوتراپی

برنامه تمرینی منظم، حرکات مفصلی و ماساژ ممکن است به کاهش علائم و جلوگیری از بروز علائم کمک کند. شما و فرزندتان می‌توانید با یک متخصص توان‌بخشی یا یک متخصص فیزیوتراپی برای طراحی این برنامه کار کنید. فیزیوتراپی می‌تواند به کاهش علائم در هنگام بروز ناگهانی آن‌ها کمک کند.

ورزش

فعال بودن به حفظ عضلات سالم کمک می‌کند. همچنین کمک می‌کند تا دامنه خوبی از حرکت در مفاصل را حفظ کنید. هنگام بروز علائم فرزند شما ممکن است به دلیل درد به‌اندازه کافی فعال نباشد. کودک شما نباید فعالیت‌های خاصی را در طول وجود علائم انجام دهد تا از مفاصل محافظت کند. پزشک فرزند شما می‌تواند اطلاعات کافی در این زمینه را با شما در میان بگذارد.

معاینات و مراقبت‌های لازم


کودک مبتلابه آرتروز مفصلی نیاز به معاینه منظم در دوران کودکی دارد تا از مشکلات احتمالی پیشگیری شود. این مراقبت‌ها شامل آزمایش منظم چشم و نظارت بر کلیه‌ها می‌شود. تیم مراقبت‌های پزشکی بر مشکلات رشد در مفاصل آسیب‌دیده نظارت خواهد کرد و مفاصل آسیب‌دیده در طول زندگی کودک نیاز به بررسی دائمی دارد. آسیب به مفصل ممکن است درنهایت نیاز به جایگزینی مفصل داشته باشد. کودک شما می‌تواند با کنترل علائم و درمان فیزیکی به کنترل هر آسیب کمک کند.

چگونه کودک باید با آرتروز مفصلی خود کنار بیاید؟


آرتروز مفصلی کودکان می‌تواند پیشرفت کودک در مدرسه و زندگی اجتماعی او را تحت تأثیر قرار دهد. همچنین ممکن است بر زندگی سایر اعضای خانواده تأثیر بگذارد یا دیگر اعضا نیز با این مشکل روبه‌رو باشند. برای کمک به ساده‌تر شدن وضعیت:

  • کودک را به‌طورمعمول و مشابه با سایر برادران و خواهران خود درمان کنید. کودک مبتلابه آرتروز مفصلی را تحت درمان "ویژه" قرار ندهید.
  • به کودک توضیح دهيد که ابتلا به آرتروز مفصلی تقصیر او نيست و او هیچ اشتباهی انجام نداده است که باعث بیماری شود.
  • تمام دستورالعمل‌ها را دنبال کنید و برنامه درمان را بدون صحبت کردن با پزشک یا سایر اعضای تیم مراقبت‌های پزشکی فرزند خود تغییر ندهید. تغییرات را بر اساس پیشنهاد والدین دیگر کودکان مبتلا انجام ندهید زیرا درمانی که برای یک کودک مؤثر است ممکن است برای دیگری کار نکند.
  •  اگر داروهای تجویزشده باعث عوارض جانبی شده‌اند یا علائم را تسکین نداده‌اند از پزشک فرزند خود درباره گزینه‌های دیگر درمان سؤال کنید.
  • با مدرسه‌ی فرزند خود برای آموزش معلم و همکلاسی‌های فرزند خود در مورد آرتروز مفصلی همکاری کنید. بعضی از کودکان مبتلابه آرتروز مفصلی برای مدتی طولانی از مدرسه دور می‌مانند. با مدرسه و معلمان فرزندتان همکاری کنید تا کودک از درس‌هایش عقب نماند.
  •  فرزندتان را تشویق کنید تا در فعالیت و تمرینات شرکت کند. ورزش‌های تیمی و یا فعالیت‌های گروهی دیگر کمک می‌کند که مفاصل قوی و انعطاف‌پذیر باشند. آن‌ها همچنین به کودک کمک می‌کنند مهارت‌های اجتماعی را توسعه دهند.
  • به دنبال پیوستن به یک گروه حمایت از والدین و کودکان مبتلابه آرتروز مفصلی باشید. این گروه‌ها به فرزندتان امکان می‌دهند با دیگر کودکان در ارتباط باشد. آن‌ها همچنین به شما اجازه می‌دهند با پدر و مادران دیگری که با  آرتروز مفصلی سروکار دارند صحبت کنید.
  • مشاوره برای خود و فرزندتان را در نظر بگیرید. مقابله با یک بیماری مزمن می‌تواند کار بسیار سختی باشد. صحبت کردن با مشاور حرفه‌ای می‌تواند به شما و فرزندتان کمک کند با کنترل احساساتی مانند ترس، غم و خشم به کار خود ادامه دهید.